Tiny van der Meer

”Ja.....ik wil”
Nee,'t is niet wat je denkt...
Het was in juni 2004 mijn antwoord op de vraag of ik Ambassadrice van de Stichting Bomen Over Leven wilde worden. Terugkijkend was het één van m’n beste beslissingen in dat jaar. Dat ja-woord betekent niet automatisch ‘tot de dood ons scheidt’, maar wel met wederzijds welbevinden ‘voorlopig voor altijd’. 

Waarom juist de Stichting Bomen Over Leven? Omdat ik het helemaal eens ben met de positieve doelstellingen en die op mijn manier wil ondersteunen. De Stichting is niet groot, dus elke actie die naamsbekendheid oplevert en elke nieuwe donateur, telt. Juist dát geeft me het gevoel dat ik daadwerkelijk iets kan betekenen. 
De lijnen naar de mensen die de SBOL-motor draaiende houden zijn kort. Je kent ze bij naam, gezicht of e-mailbericht. Je deelt dezelfde ‘groene’ passie: mensen er op wijzen dat de natuur er niet alleen voor hen is maar dat zij er ook zijn voor de natuur. Je probeert dit zo goed mogelijk uit te dragen. De meeste mensen hebben al zo veel aan hun hoofd...zijn al lid of begunstiger van van alles en nog wat. Dus daar moet je -je bent niet voor niets ambassadrice- best wat voor doen! Ik heb tot nu een handvol vrienden kunnen motiveren om zich op te geven als donateur en daar ben ik blij mee. 

 Door veel mond-tot-mondreclame, het aanprijzen van de website, het aanschrijven van natuurverenigingen in de omgeving voor het opnemen van artikeltjes over de Stichting in hun blad, en het verspreiden van hun folders in onder andere een bibliotheek, museum en 'groene winkel,' hoop ik mijn steentje bij te dragen om zo veel mogelijk mensen over de streep te trekken om op z'n minst donateur van de Stichting te worden.

Tiny van der Meer,
Maasland.